Ojciec Pani Sebastianowicz był przed II wojną światową inżynierem dróg i mostów. W czasie i po wojnie Jej rodzice byli aktywnymi działaczami podziemia niepodległościowego. Ojciec, zaprzysiężony do ZWZ rejon Wołkowysk w 1939 r., został w 1946 r. aresztowany przez Sowietów, więziony w Wołkowysku i skazany na 10 lat łagrów w Kazachskiej SSR, mama – aresztowana w 06.1951 r., skazana na 25 lat łagrów, karę odbywała w Workucie. W trakcie pobytu Pani Sebastianowicz w łagrach sowieckich jej brat Antoni walczył nadal w szeregach „WiN”. Otoczony przez sowiecką obławę, popełnił samobójstwo.
Po powrocie z łagru w rodzinne strony Pani Sebastianowicz pracowała wraz z rodzicami jako robotnicy niewykwalifikowani. Ich dom w Pacewiczach został zburzony, a ziemia odebrana. Pomimo prób repatriacji do Polski, odmówiono jej wyjazdu.
Od początku lat 90-tych aktywna działaczka polonijna na Białorusi. Prezes nieuznawanego przez władze białoruskie Stowarzyszenia Żołnierzy AK na Białorusi, działającym przy Związku Polaków na Białorusi oraz wiceprezes Stowarzyszenia Łagierników Żołnierzy AK. „Za wybitne zasługi na rzecz niepodległości RP, za działalność społeczną i kombatancką” postanowieniem Prezydenta B. Komorowskiego w 2012 r. została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. 1 marca 2017 r. została awansowana przez Ministra Obrony Narodowej do stopnia pułkownika WP w stanie spoczynku.