Za włączenie się w pierwszych dniach II wojny światowej do ruchu oporu został wydalony z gimnazjum im. A. Mickiewicza w Wilnie. Naukę kontynuował na tajnych kompletach, zaciągnął się do ZWP, a po jego dekonspiracji ukrywał się u rodziny i znajomych.
Po powrocie z łagrów pozostał w Wilnie. Jako ekstern ukończył szkołę średnią, zdał maturę i studiował na Wydziale Elektrycznym Wyższej Szkoły Technicznej w Wilnie. Studia ukończył z wyróżnieniem w 1952 r. Zawodowo związany był z elektryfikacją i pracami elektromontażowymi. Był cenionym fachowcem i autorem projektów innowacyjnych. Po przejściu na emeryturę w 1987 r. włączył się aktywnie w odrodzenie aktywności społeczności polskiej na Wileńszczyźnie. W 1989 r. założył Polską Sekcję Wileńskiej Wspólnoty Więźniów Politycznych i Zesłańców, której prezesem pozostał aż do swej śmierci w 2003 r. Był również członkiem zarządu Stowarzyszenia Techników i Inżynierów Polskich na Litwie, współorganizując konferencje i sympozja, a także członkiem Stowarzyszenia Łagierników Żołnierzy AK. Zmarł w Wilnie w 2003 r. i został pochowany na cmentarzu w Rokanciszkach.

źródło : archiwum Stowarzyszenia Łagierników Żołnierzy AK